Obraz z kamery może być ostry w centrum i nadal zauważalnie słabszy w rogach. Jedną z możliwych przyczyn jest winietowanie: zmniejszenie jasności obrazu od środka w stronę krawędzi. W module kamery może to wyglądać jak ciemne rogi, nierówna ekspozycja lub cieniowanie kolorów, które staje się bardziej widoczne po przetworzeniu obrazu.
Winietowanie nie zawsze jest wadą, którą można całkowicie wyeliminować. Obiektywy szerokokątne, kompaktowe zespoły optyczne i małe apertury w stosie mechanicznym mogą utrudniać równomierne oświetlenie. Zadaniem inżynierskim jest zrozumienie, skąd bierze się utrata jasności, określenie, czy jest ona akceptowalna w danym zastosowaniu i uniknięcie mylenia spadku oświetlenia optycznego z zachowaniem czujnika lub oprogramowania.
Przydatnym terminem specyfikacji jest oświetlenie względne. Opisuje jasność obrazu w położeniu pola względem środka w określonych warunkach pomiaru. Zrozumienie tej wartości pomaga projektantom aparatów porównać obiektywy w bardziej znaczący sposób, niż poleganie na jednym stwierdzeniu, takim jak „jasny obraz” lub „brak ciemnych narożników”.
Winietowanie to stopniowe lub czasami nagłe zmniejszenie jasności obrazu w kierunku brzegów. Na zdjęciu rogi mogą wydawać się ciemniejsze niż środek. W kamerze przemysłowej ten sam efekt może powodować nierówną intensywność w całym polu pomiarowym. W czytniku kodów kreskowych lub systemie kontroli niejednorodność jasności może zmniejszyć margines kontrastu dostępny do dekodowania lub wykrywania funkcji.
Efekt jest często najłatwiejszy do zauważenia podczas obrazowania równomiernie oświetlonej powierzchni. Scena z naturalnymi zmianami jasności może to ukryć. W celu oceny inżynierowie zwykle rejestrują obraz płaskiego pola przy równomiernym oświetleniu i sprawdzają rozkład intensywności od środka do narożników. Należy kontrolować lub dokumentować automatyczną ekspozycję aparatu, korekcję cieni i poprawę obrazu, ponieważ mogą one zmienić widoczny wynik.
Oświetlenie względne wyraża oświetlenie w wybranej pozycji obrazu jako ułamek lub procent oświetlenia centralnego. Jeśli środek jest traktowany jako 100%, wartość narożnika wynosząca 70% oznacza, że narożnik przyjmuje lub rejestruje 70% poziomu środka w ramach określonej konfiguracji testu. Nie oznacza to, że każda scena będzie wyglądać dokładnie o 30% ciemniej w rogu, ponieważ reakcja czujnika, kontrola ekspozycji i przetwarzanie obrazu również wpływają na ostateczny obraz.
Pozycja pomiaru ma znaczenie. Arkusz danych może podawać względne oświetlenie na określonej wysokości obrazu, krawędzi lub narożniku koła obrazu. Nie można ich stosować zamiennie, chyba że znana jest geometria czujnika. Obiektyw zaprojektowany dla większego koła obrazu może być używany z mniejszą matrycą, w takim przypadku rogi czujnika mogą próbkować mniej wymagającą część pola obrazu. I odwrotnie, czujnik wykorzystujący prawie pełny okrąg obrazu może ujawnić spadek oświetlenia, który nie był oczywisty we wcześniejszej ocenie.
Porównując dwa obiektywy, potwierdź testową długość fali, przysłonę, czujnik lub wysokość obrazu oraz czy zgłaszana wartość jest optyczna, czy mierzona przez kompletny moduł kamery.
Spadek naturalnego oświetlenia jest powiązany z geometrią tworzenia obrazu. Punkty obrazu poza osią nie są oświetlane dokładnie w taki sam sposób, jak punkty w pobliżu osi optycznej. W uproszczonych systemach oświetlenie może spaść w przybliżeniu z czwartą potęgą cosinusa kąta pola, często określaną jako spadek cos-czwarty. Prawdziwe soczewki wieloelementowe mogą modyfikować to zachowanie, dlatego wzór jest użyteczną koncepcją, a nie pełną prognozą dla każdej soczewki.
Winietowanie optyczne występuje, gdy elementy soczewki lub wewnętrzne apertury stopniowo ograniczają wiązki promieni pozaosiowych. Na skraju pola część promieni, które w innym przypadku przyczyniłyby się do powstania obrazu, jest blokowana. Efekt zależy od konstrukcji obiektywu, przysłony, kąta pola oraz położenia i średnicy elementów optycznych.
Winietowanie mechaniczne występuje, gdy części znajdujące się poza konstrukcją optyczną zakłócają ścieżkę światła. Uchwyt obiektywu, tubus, pierścień ustalający, otwór czujnika, rama okienka ochronnego lub obudowa kamery mogą odcinać promienie pozaosiowe. Dlatego obiektyw testowany samodzielnie może wykazywać lepsze doświetlenie narożników niż ten sam obiektyw zamontowany w kompaktowym module. Mechaniczna przejrzysta przysłona i odległość między elementami są tak samo ważne, jak nominalna średnica obiektywu.
Systemy szerokokątne muszą obrazować duże pole widzenia na ograniczonym obszarze czujnika. Promienie z krawędzi sceny docierają pod bardziej stromymi kątami, a układ optyczny musi radzić sobie z większym zakresem pozycji pola. W kompaktowych aparatach płytkowych tubus obiektywu i otaczająca go obudowa pozostawiają niewiele miejsca na duże otwory przysłony lub duży prześwit promieni.
Projekt może zatem wiązać się z kompromisami między polem widzenia, średnicą obiektywu, całkowitą długością ścieżki, względnym oświetleniem, zniekształceniem i jakością obrazu. Poszerzenie obiektywu nie rozwiązuje automatycznie problemu: może zmienić geometrię promienia, wymagania dotyczące opakowania i kompatybilność czujnika. Projekt należy oceniać jako kompletny system.
Charakterystyka czujnika również ma znaczenie. Niektóre czujniki obrazu mają strukturę mikrosoczewek i ograniczenia reakcji kątowej. Jeśli główne promienie docierają do czujnika pod kątem słabo dopasowanym do jego architektury pikseli, efektem może być cieniowanie kolorów lub zmniejszona reakcja narożników. Jest to powiązane z winietowaniem optycznym, ale nie tożsame z nim. Soczewka może mieć rozsądne oświetlenie względne i nadal generować cieniowanie kolorów, jeśli główny kąt świecenia jest nieodpowiedni dla czujnika.
Zacznij od przechwytywania płaskiego pola. Jeśli obraz jest ciemniejszy na krawędziach i tworzy stabilny, promieniowo symetryczny wzór, prawdopodobną przyczyną jest optyczny lub mechaniczny spadek oświetlenia. Jeśli to możliwe, obróć obiektyw lub moduł, aby sprawdzić, czy wzór podąża za zespołem optycznym, czy też pozostaje powiązany z czujnikiem i rurociągiem obrazu.
Następnie porównaj goły obiektyw z obiektywem zamontowanym w jego ostatecznej obudowie. Jeśli po montażu jasność narożników spadnie, sprawdź otwór w uchwycie, pierścień ustalający, przednią szybę i obudowę. Sprawdź także decentrację lub pochylenie: nieprawidłowe ustawienie może spowodować, że utrata oświetlenia będzie asymetryczna, a jeden róg będzie ciemniejszy niż przeciwny.
Następnie sprawdź zachowanie czujnika i dostawcy usług internetowych. Korekta cieniowania obiektywu może cyfrowo rozjaśnić narożniki, ale może wzmocnić szumy i zmniejszyć dostępną przestrzeń nad głową. Automatyczna ekspozycja może ukryć ogólne różnice w jasności, pozostawiając niejednorodność obrazu. Cieniowanie kolorów może raczej wskazywać na reakcję kątową lub efekty widmowe niż na proste obcięcie jasności. Dobra diagnoza oddziela wkład optyczny, mechaniczny, czujnika i oprogramowania przed zmianą konstrukcji obiektywu.
Projektanci optyki mogą poprawić oświetlenie względne, dostosowując kształty elementów, średnice, odstępy, położenie przysłony i ogólny układ optyczny. Projekt może również wykorzystywać cel o innym polu widzenia lub większy pakiet, jeśli pozwalają na to ograniczenia mechaniczne. Zmiany te mogą mieć wpływ na inne wskaźniki wydajności, dlatego celem powinien być zrównoważony projekt, a nie sam najwyższy możliwy procent narożników.
Inżynierowie mechanicy powinni sprawdzić przejrzystość apertury w całej ścieżce optycznej. Mały pierścień ustalający lub nieco mniejszy otwór może przyciąć promienie brzeżne. Tolerancję układania należy sprawdzić w najgorszych warunkach, szczególnie w przypadku miniaturowych modułów produkowanych na dużą skalę. Nominalnie odpowiedni otwór może stać się ograniczający, gdy kumulują się odchylenia obiektywu, położenie tubusu i tolerancje obudowy.
Pisząc specyfikację obiektywu, należy podać wymagane oświetlenie względne, położenie pola pomiarowego, długość fali, aperturę i konfigurację testową. Jeżeli w aparacie zastosowano osłonę, uwzględnij ją w ocenie końcowej. Określ także, czy dozwolona jest cyfrowa korekcja cieniowania obiektywu i jaka jednorodność obrazu jest wymagana po korekcji. Unikaj niejasnych wymagań, takich jak „brak winietowania”, chyba że w projekcie określono liczbowo, co to oznacza.
W przypadku kamer bezpieczeństwa akceptowalna jasność narożników zależy od tego, czy system jest przeznaczony do ogólnego monitorowania scen, przechwytywania twarzy czy analiz w całym kadrze. Kamera używana do szerokiej świadomości sytuacyjnej może tolerować większy spadek niż oczekiwany przy identyfikowaniu szczegółów w pobliżu krawędzi.
W przypadku widzenia maszynowego równomierność oświetlenia może być ważna dla progowania, pomiarów i ekstrakcji cech. Algorytm wizyjny można skalibrować wokół stabilnego pola świetlnego; zmiany jasności narożników mogą mieć wpływ na segmentację lub progi kontroli. W systemach kodów kreskowych i logistyce kod może przemieszczać się po polu, dlatego wydajność należy sprawdzać w środku i w pobliżu krawędzi użytkowej.
W przypadku kamer samochodowych i mobilnych podczas walidacji należy uwzględnić ostateczną obudowę, szybę osłonową, kąt montażu i warunki środowiskowe. Wynik laboratoryjny w płaskim polu jest przydatny, ale nie zastępuje testów na zmontowanej kamerze w realistycznych warunkach scenicznych i oświetleniowych.
Optyka BoshiegoGama produktów obejmuje kompaktowe obiektywy M12 i inne konfiguracje obiektywów do kamer zapewniających bezpieczeństwo i osadzanie obrazu. Informacje o produktach obejmują parametry optyczne, takie jak oświetlenie względne i kąt promienia głównego w wybranych modelach obiektywów, co może pomóc inżynierom w rozpoczęciu porównania na poziomie systemu. [Asortyment obiektywów do aparatów fotograficznych](https://www.lensmanufacture.com/products/lens.html) obejmuje produkty z opublikowanymi danymi dotyczącymi pola widzenia i optycznymi, natomiast [niestandardowe produkty optyczne](https://www.lensmanufacture.com/customized-products) stanowią punkt wyjścia dla wymagań niestandardowych.
Omawiając projekt, podaj model czujnika, wymiary aktywnego obrazu, wymagane pole widzenia, mechaniczną przezroczystą aperturę, roboczą długość fali i minimalne dopuszczalne oświetlenie narożników. Jeśli to możliwe, zapewnij obraz o płaskim polu z bieżącej kamery. Daje to zespołowi optycznemu bardziej użyteczną podstawę do określenia, czy ograniczenie leży w obiektywie, obudowie, reakcji czujnika czy przetwarzaniu obrazu.
Winietowanie to problem związany z jakością obrazu na poziomie systemu. Może to wynikać z zaniku naturalnego oświetlenia, przycięcia optycznego, przeszkody mechanicznej lub reakcji kątowej czujnika, a przyczyn może być kilka jednocześnie. Oświetlenie względne umożliwia inżynierom praktyczny sposób opisania jasności krawędzi, ale tylko wtedy, gdy warunki pomiaru i położenie obrazu są jasno określone.
Aby uzyskać niezawodny projekt, przetestuj płaskie pole, porównaj obiektyw przed i po integracji mechanicznej, sprawdź całą przejrzystą przysłonę i udokumentuj wszelkie poprawki cyfrowe. Co najważniejsze, ustal kryteria akceptacji wokół rzeczywistego zadania kamery. Celem nie jest abstrakcyjna obietnica idealnie jednolitej jasności; jest to spójna, użyteczna informacja o obrazie w całym regionie, w którym kamera musi działać.